برای تست شنوایی کودک دو و سه ساله، دقیق‌ترین ارزیابی شنوایی از ترکیب چند تست متناسب با میزان همکاری او به دست می‌آید؛ نه از یک روش برای همه. ادیولوژیست ممکن است از VRA یا ادیومتری بازی شرطی برای سنجش پاسخ کودک، تمپانومتری برای بررسی گوش میانی و OAE برای ارزیابی عملکرد حلزون استفاده کند. اگر پاسخهای رفتاری قابل اعتماد نباشند، ABR میتواند اطلاعات بدهد. در ادامه می‌بینید هر تست چه زمانی انتخاب میشود، چه چیزی را نشان میدهد و نتیجه آن برای کودک چه معنایی دارد.
برای کودک دو یا سه ساله دقیقاً چه چیزی در تست شنوایی بررسی میشود؟
ارزیابی خوب باید مشخص کند کودک صداهای آرام را در فرکانسهای مختلف می‌شنود، دو گوش عملکرد مشابهی دارند یا نه و مشکل احتمالی از کدام بخش سیستم شنوایی می‌آید. ادیولوژیست پاسخ به صدا، آستانه شنوایی، وضعیت پرده گوش و گوش میانی، عملکرد حلزون و در صورت لزوم مسیر عصبی شنوایی را کنار هم می‌گذارد. به همین دلیل نتیجه یک تست به‌تنهایی معمولاً برای تشخیص نوع و شدت کمشنوایی کافی نیست و باید با یافته‌های دیگر تطبیق داده شود.
در کودکان نوپا، روش انجام تست هم با توانایی پاسخ‌دادن کودک هماهنگ میشود. برای مثال، در ادیومتری بازی دستگاه صداهایی با شدتها و فرکانسهای مختلف از طریق هدفون پخش میکند و کودک یاد میگیرد بعد از شنیدن صدا یک حرکت ساده مثل گذاشتن قطعه‌ای داخل سبد انجام دهد. اگر کودک هنوز برای چنین بازی‌ای آماده نباشد، شنواییسنجی تقویت بینایی یا VRA کاربرد بیشتری دارد؛ در این روش کودک آموزش می‌بیند با شنیدن صدا، به سمت منبع آن نگاه کند.Types of Hearing Tests for Babies and Children – Stanford Medicine Children’s Health
دو سالگی با سه سالگی فرق دارد؛ چرا یک تست برای همه کودکان مناسب نیست؟
سن کودک فقط نقطه شروع انتخاب روش است؛ توانایی درک دستور، حفظ توجه و پذیرش هدفون اهمیت بیشتری دارد. ممکن است یک کودک دو سال و نیمه بتواند بازی شرطی را به‌خوبی انجام دهد، اما کودک سه ساله دیگری پس از چند دقیقه خسته شود و پاسخهای قابل اتکا ندهد. به همین دلیل در تست شنوایی کودک دو و سه ساله روش ارزیابی باید حین جلسه با رفتار واقعی کودک تطبیق پیدا کند، نه اینکه صرفاً بر اساس عدد سن از قبل ثابت شود.
| وضعیت کودک | روش رفتاری محتمل | نکته مهم |
|---|---|---|
| هنوز دستور بازی را نمی‌گیرد | VRA | پاسخ با چرخاندن سر یا توجه به صدا تقویت میشود |
| دستور ساده را متوجه میشود | CPA | کودک بعد از شنیدن صدا یک کار مشخص انجام میدهد |
| هدفون را تحمل نمی‌کند | بلندگوی میدان آزاد | اطلاعات هر دو گوش را جداگانه نمی‌دهد |
| همکاری خوب دارد | هدفون یا Insert Earphone | امکان بررسی جداگانه هر گوش بیشتر میشود |
| پاسخ رفتاری قابل اعتماد نیست | تستهای عینی مانند OAE یا ABR | برای تکمیل ارزیابی استفاده می‌شوند |
سن شناسنامه‌ای کافی نیست؛ میزان همکاری کودک روش تست را تعیین میکند!
کودکی که ارتباط غیرکلامی خوبی دارد، سریع شرطی میشود و چند دقیقه روی یک فعالیت می‌ماند، ممکن است تست دقیقتری نسبت به کودک بزرگ‌تری بدهد که خسته، مضطرب یا بی‌قرار است. ادیولوژیست پیش از شروع اصلی، معمولاً نحوه واکنش کودک به صدا و دستور را مشاهده میکند و سپس تکنیک مناسب را انتخاب میکند. این انعطاف نشانه ضعف تست نیست؛ بخش مهمی از شنواییسنجی کودکان است، زیرا پاسخ معتبر از اجرای اجباری یک روش استاندارد ارزش بیشتری دارد.
تست شنوایی کودک دو ساله معمولاً چگونه شروع میشود؟
جلسه اغلب با مشاهده رفتار، بررسی سابقه گفتار و عفونت گوش و آشنا کردن کودک با محیط آغاز میشود. سپس ادیولوژیست متناسب با همکاری او، صدای کنترل‌شده پخش میکند و می‌بیند آیا کودک میتواند پاسخ مشخص و تکرارشونده نشان دهد. در این سن هدف گرفتن پاسخ اتفاقی نیست؛ پاسخ باید با ارائه صدا ظاهر شود و با کاهش شدت نیز الگوی منطقی داشته باشد. هم‌زمان ممکن است تمپانومتری یا OAE نیز برای بررسی بخش‌های دیگر سیستم شنوایی انجام شود.
شنواییسنجی تقویت بینایی یا VRA برای کودکی که هنوز پاسخ کلامی نمی‌دهد.
اگر کودک هنوز نمی‌تواند بگوید «شنیدم» یا دستور بازی را اجرا کند، می‌توان واکنش طبیعی او به صدا را به یک پاداش دیداری مرتبط کرد. در VRA کودک یاد میگیرد پس از شنیدن صدا به سمت منبع صدا برگردد و سپس تصویر، نور یا اسباببازی متحرکی ببیند. این تکنیک به‌ویژه در کودکان کم‌سن کاربرد دارد؛ اما برای معتبر بودن نتیجه، واکنش باید بارها با زمان ارائه صدا هماهنگ باشد و صرفاً چرخاندن تصادفی سر محسوب نشود.
وقتی کودک دو ساله میتواند دستور ساده را دنبال کند، روش تست چه تغییری میکند؟
توانایی انجام یک بازی ساده اجازه میدهد ارزیابی از مشاهده واکنش به پاسخ فعال کودک نزدیک شود. برای مثال، ادیولوژیست ابتدا صدایی واضح پخش میکند و به کودک یاد میدهد فقط بعد از شنیدن آن، یک قطعه را داخل ظرف قرار دهد. وقتی این ارتباط شکل گرفت، شدت صدا به‌تدریج کمتر میشود تا آرام‌ترین صدایی که پاسخ قابل اعتماد ایجاد میکند مشخص شود. همین تغییر کوچک میتواند اطلاعات دقیقتری درباره آستانه شنوایی فراهم کند و مقدمه ورود به CPA باشد.
حوالی سه سالگی، تست شنوایی میتواند شبیه یک بازی شود.
همکاری بهتر کودک در حوالی سه سالگی باعث میشود ادیولوژیست به‌جای تکیه بر واکنش‌های ساده، از فعالیت‌های کوتاه و هدفمند برای سنجش شنوایی استفاده کند. در این مرحله، آشنایی با انواع تست شنوایی سنجی کودکان کمک میکند تفاوت روش‌هایی مثل VRA، ادیومتری بازی شرطی، تست با هدفون و آزمونهای عینی روشن‌تر شود. انتخاب بین این روش‌ها به سن کودک محدود نیست و میزان توجه، درک دستور، تحمل هدفون و کیفیت پاسخهای او نیز در تصمیم‌گیری نقش دارد. وبسایت NHS Inform در مورد تست شنوایی برای کودکانی که توانایی همکاری با ادیولوژیست را دارند؛ تاکید می کند که:
کودکان خردسال بین دو تا پنج سال ممکن است تست ادیومتری بازی انجام دهند. در این تست، صداها از طریق هدفون یا بلندگو پخش می‌شوند و از کودک خواسته میشود هر زمان صدا را شنید، یک کار ساده انجام دهد. این کار میتواند از انداختن یک توپ داخل سطل تا کامل کردن یک پازل متفاوت باشد.Hearing tests for children | NHS inform
ادیومتری بازی شرطی یا CPA چگونه از بازی برای پیدا کردن آستانه شنوایی استفاده میکند؟
در CPA بازی وسیله سرگرم کردن کودک نیست؛ بازی در واقع روش ثبت پاسخ شنیداری است. کودک یاد میگیرد وقتی صدایی شنید، یک حرکت از پیش تعیین‌شده انجام دهد و وقتی صدایی وجود ندارد منتظر بماند. ادیولوژیست سپس شدت و فرکانس صداها را تغییر میدهد تا کمترین سطحی را که پاسخ پایدار ایجاد میکند پیدا کند. CPA برای بسیاری از کودکان نوپا و پیش‌دبستانی مناسب است، اما کیفیت نتیجه به شرطی‌شدن درست و حفظ توجه کودک بستگی دارد.
انداختن مهره در سبد یا چیدن لگو چه کمکی به تست شنوایی میکند؟
یک حرکت ساده مثل انداختن حلقه روی میله، گذاشتن مهره داخل ظرف یا قرار دادن قطعه لگو میتواند پاسخ مبهم کودک را به علامتی قابل ثبت تبدیل کند. کودک باید یاد بگیرد این حرکت را فقط بعد از شنیدن صدا انجام دهد. اگر مرتب بدون صدا هم مهره بیندازد، هنوز شرطی نشده و نتیجه قابل اعتماد نیست. بنابراین ادیولوژیست فقط تعداد پاسخ‌ها را نمی‌بیند؛ زمان پاسخ، ثبات آن و واکنش کودک هنگام صداهای بسیار آرام نیز در تفسیر اهمیت دارد.
آیا کودک سه ساله میتواند تست شنوایی با هدفون انجام دهد؟
بسیاری از کودکان سه ساله می‌توانند هدفون یا گوشی‌های کوچک داخل گوش را تحمل کنند، اما این موضوع به همکاری کودک بستگی دارد و یک قانون سنی قطعی نیست. مزیت اصلی هدفون این است که صدا را می‌توان جداگانه به گوش راست و چپ رساند. اگر کودک هدفون را نپذیرد، ممکن است ارزیابی ابتدا با بلندگو انجام شود؛ با این حال نتیجه میدان آزاد مشخص نمی‌کند کدام گوش بهتر شنیده است، زیرا هر دو گوش هم‌زمان به صدا دسترسی دارند.
فقط واکنش کودک کافی نیست؛ چرا هر دو گوش باید جداگانه ارزیابی شوند؟
واکنش خوب به صدایی که از بلندگو پخش میشود، سلامت هر دو گوش را ثابت نمی‌کند؛ یک گوش با شنوایی بهتر میتواند پاسخ کودک را ایجاد کند. این تفاوت زمانی مهم میشود که کمشنوایی یک‌طرفه یا نامتقارن وجود داشته باشد. تا حد امکان، ادیولوژیست تلاش میکند با هدفون یا Insert Earphone اطلاعات گوش راست و چپ را جدا کند. در تست شنوایی کودک دو و سه ساله همین بررسی گوش‌به‌گوش میتواند مشکلی را آشکار کند که در واکنش‌های روزمره کودک اصلاً دیده نمی‌شود.
تمپانومتری؛ بخشی از تست که وضعیت پرده گوش و گوش میانی را روشن میکند.
اگر پشت پرده گوش مایع وجود داشته باشد یا حرکت پرده طبیعی نباشد، کودک ممکن است صداها را ضعیف‌تر دریافت کند؛ حتی وقتی حلزون گوش سالم است. تمپانومتری با قرار دادن یک پروب کوچک در مجرای گوش و تغییر کنترل‌شده فشار هوا، حرکت پرده گوش را بررسی میکند. کودک در این تست لازم نیست به صدا پاسخ دهد و فقط باید برای مدت کوتاهی نسبتاً آرام بماند. نتیجه غیرطبیعی تمپانومتری به‌تنهایی نوع کمشنوایی را مشخص نمی‌کند، اما برای تفسیر تست رفتاری بسیار مهم است.
OAE چه اطلاعاتی میدهد و چرا ممکن است کنار تست رفتاری انجام شود؟
OAE به ادیولوژیست اطلاعاتی درباره عملکرد سلول‌های مویی حلزون میدهد، بدون اینکه کودک مجبور باشد دکمه بزند یا بگوید صدا را شنیده است. پروب کوچکی داخل گوش قرار میگیرد، صدا پخش میشود و دستگاه پاسخ بسیار ظریف ایجادشده در گوش داخلی را ثبت میکند. وجود پاسخ OAE یافته مفیدی است، اما به‌تنهایی شنوایی طبیعی را در تمام مسیر شنوایی ثابت نمی‌کند. مایع گوش میانی یا انسداد مجرا نیز میتواند ثبت این پاسخ را مختل کند.
چه زمانی نتیجه تستهای بازی و رفتاری قابل اعتماد نیست؟
پاسخی که یک‌بار دیده میشود اما تکرار نمی‌شود، مبنای مناسبی برای تشخیص کمشنوایی نیست. خستگی، ترس از محیط، علاقه زیاد به اسباببازی، پاسخ دادن بدون شنیدن صدا یا از دست دادن تمرکز میتواند آستانه‌های رفتاری را غیرواقعی نشان دهد. در چنین شرایطی ادیولوژیست ممکن است روش بازی را عوض کند، جلسه را کوتاه‌تر کند یا اطلاعات رفتاری را با تمپانومتری، OAE و آزمونهای الکتروفیزیولوژیک مقایسه کند. اصل «تطبیق چند آزمون» احتمال نتیجه‌گیری بر اساس یک پاسخ اشتباه را کمتر میکند.
ABR برای کودک دو یا سه ساله؛ چه زمانی به سراغ تست پاسخ ساقه مغز می‌رویم؟
وقتی با وجود تلاش‌های مناسب هنوز آستانه شنوایی کودک مشخص نشده باشد، ABR میتواند اطلاعات مهمی از پاسخ عصب شنوایی و مسیرهای ساقه مغز فراهم کند. الکترودهایی روی پوست قرار می‌گیرند و فعالیت الکتریکی ایجادشده در پاسخ به صدا ثبت میشود؛ بنابراین پاسخ آگاهانه کودک لازم نیست. با این حال کودک باید بسیار آرام یا خواب باشد و در برخی کودکان بزرگ‌تر ممکن است بررسی تحت خواب کنترل‌شده مطرح شود. تصمیم درباره آرام‌بخشی باید جداگانه و با ملاحظات پزشکی انجام شود.
کودک حرف نمیزند یا کم حرف میزند؛ آیا اول باید شنوایی او بررسی شود؟
تاخیر گفتار دلیل واحدی ندارد، اما بررسی شنوایی یکی از ارزیابی‌هایی است که نباید کنار گذاشته شود؛ حتی اگر کودک غربالگری شنوایی نوزادی را قبلاً پشت سر گذاشته باشد. کاهش شنوایی ممکن است بعداً ایجاد شود یا در بعضی موقعیت‌ها خفیف و نوسانی باشد. آکادمی اطفال آمریکا نیز ارزیابی ادیولوژیک را در کودکان دارای تاخیر زبان مهم می‌داند. پس از روشن شدن وضعیت شنوایی، در صورت نیاز ارزیابی گفتار و زبان، رشد و تکامل نیز میتواند هم‌زمان دنبال شود.
«صدای تلویزیون را می‌شنود» اما باز هم ممکن است مشکل شنوایی داشته باشد!
شنیدن یک صدای بلند در خانه نشان نمی‌دهد کودک تمام صداهای گفتار را با وضوح کافی دریافت میکند. ممکن است کودک بم‌های بلند تلویزیون را بشنود اما بعضی صداهای ظریف گفتار را از دست بدهد، یا یک گوش بهتر از گوش دیگر عمل کند. همچنین کودکان از نشانه‌های دیداری، موقعیت و تکرار جمله برای حدس زدن استفاده می‌کنند. بنابراین واکنش به تلویزیون، جاروبرقی یا زنگ در جای تست شنوایی کودک دو و سه ساله را نمی‌گیرد و فقط یکی از مشاهدات والدین محسوب میشود.
نشانه‌هایی در خانه که ارزش بررسی شنوایی کودک دو تا سه ساله را دارند:
یک علامت به‌تنهایی لزوماً به معنی کمشنوایی نیست، اما تکرار چند رفتار میتواند دلیل خوبی برای ارزیابی باشد. والدین بهتر است به الگوی پاسخ کودک توجه کنند؛ مثلاً آیا وقتی صورت گوینده را نمی‌بیند هم دستور را می‌فهمد یا فقط در محیط آرام واکنش مناسبی دارد. تست شنوایی کودک در منزل میتواند برای مشاهده این رفتارها مفید باشد، اما آزمایش خانگی تشخیص پزشکی محسوب نمی‌شود و نباید جای ادیومتری، تمپانومتری یا آزمونهای عینی را بگیرد.
- پاسخ ندادن مکرر به نام، به‌ویژه بدون تماس چشمی.
- زیاد کردن صدای تلویزیون یا نزدیک شدن به منبع صدا.
- گفتار کمتر یا نامفهوم‌تر از انتظار رشدی.
- درخواست مکرر برای تکرار یا توجه زیاد به صورت گوینده.
- واکنش متفاوت وقتی صدا از سمت گوش راست یا چپ می‌آید.
- سابقه عفونت‌های مکرر گوش یا احساس گرفتگی گوش.
- بی‌توجه به نظر رسیدن در محیط‌های شلوغ، در حالی که در محیط آرام بهتر پاسخ میدهد.
عفونت گوش و مایع پشت پرده چگونه نتیجه تست شنوایی کودک را تغییر میدهد؟
مایع گوش میانی میتواند انتقال صدا را موقتاً ضعیف کند و نتیجه تست را شبیه کمشنوایی انتقالی نشان دهد؛ به همین دلیل مشاهده یک آستانه ضعیف بدون بررسی گوش میانی کافی نیست. بر اساس راهنمای آکادمی گوش‌وحلق‌وبینی آمریکا، حدود ۹۰ درصد کودکان تا پنج‌سالگی حداقل یک دوره مایع گوش میانی را تجربه می‌کنند. بیشتر موارد برطرف می‌شوند، اما ماندگاری یا تکرار آن، به‌خصوص همراه با افت شنوایی یا نگرانی رشدی، نیازمند پیگیری است.
سرماخوردگی، بی‌خوابی یا بیقراری؛ چه زمانی بهتر است تست به زمان دیگری موکول شود؟
سرماخوردگی خفیف همیشه مانع شنواییسنجی نیست، اما گرفتگی گوش، درد، تب، خستگی شدید یا بیقراری میتواند بعضی بخش‌های ارزیابی را دشوار یا نتیجه را تحت تأثیر قرار دهد. گاهی انجام تست در همان روز مفید است، چون تمپانومتری میتواند وجود مایع گوش میانی را نشان دهد؛ در موقعیت دیگری، کودک آن‌قدر خسته است که پاسخ رفتاری قابل اعتماد نمی‌دهد. تصمیم به تعویق باید بر اساس هدف جلسه و وضعیت واقعی کودک گرفته شود، نه صرفاً وجود آبریزش بینی.
قبل از رفتن به شنواییسنجی، کودک را چگونه برای تست آماده کنیم؟
بهترین آماده‌سازی این است که کودک سرحال وارد اتاق شود و درباره جلسه، توضیحی ساده و بدون ایجاد ترس بشنود. تمرین بیش‌ازحد در خانه لازم نیست، چون ادیولوژیست باید بتواند پاسخ واقعی کودک به محرک‌های کنترل‌شده را بسنجد. اگر برای شنوایی سنجی کودکان در شیراز یا هر مرکز تخصصی دیگری وقت گرفته‌اید، بهتر است سابقه عفونت گوش، نتیجه غربالگری نوزادی، نگرانی‌های گفتاری و گزارش‌های قبلی را نیز همراه داشته باشید تا انتخاب آزمون هدفمندتر شود.
- زمان مراجعه را تا حد امکان با ساعت خواب کودک تداخل ندهید.
- کودک را گرسنه یا بسیار خسته به جلسه نبرید.
- درباره هدفون یا پروب گوش با عبارت‌های ترسناک صحبت نکنید.
- گزارش‌های قبلی شنوایی، پزشکی و گفتاردرمانی را همراه داشته باشید.
- رفتارهای شنیداری نگران‌کننده را پیش از مراجعه یادداشت کنید.
- اجازه دهید آموزش بازی اصلی داخل اتاق تست توسط ادیولوژیست انجام شود.
اگر کودک در اتاق تست همکاری نکرد، آیا نتیجه یعنی کمشنوایی است؟
همکاری نکردن و نشنیدن دو مفهوم متفاوت‌اند و نباید از یکی به دیگری رسید. کودک ممکن است صدا را بشنود اما به دلیل خستگی، خجالت، ترس، تفاوت رشدی یا ناآشنا بودن با بازی پاسخ ندهد. در چنین وضعیتی برگه ارزیابی ممکن است به‌جای «کمشنوایی قطعی»، نتیجه ناقص یا پاسخهای غیرقابل اعتماد را نشان دهد. ادیولوژیست میتواند جلسه دیگری برای تکمیل آستانه‌ها در نظر بگیرد یا از تست‌هایی مانند OAE و ABR استفاده کند که وابستگی کمتری به پاسخ آگاهانه دارند.
برگه تست شنوایی کودک چه می‌گوید؟ از «پاسخ طبیعی» تا نیاز به بررسی بیشتر
بهترین تفسیر زمانی به دست می‌آید که مشخص باشد نتیجه مربوط به کدام گوش و کدام روش تست است. علامت‌های ادیوگرام می‌توانند آستانه پاسخ گوش راست و چپ را در فرکانسهای مختلف نشان دهند؛ در کنار آن، تمپانوگرام درباره گوش میانی و OAE درباره عملکرد حلزون اطلاعات میدهد. اگر تست با بلندگوی میدان آزاد انجام شده باشد، نباید آن را نتیجه جداگانه هر دو گوش دانست. بنابراین عبارت «پاسخ مناسب در میدان آزاد» با «شنوایی طبیعی تأییدشده در هر دو گوش» یکسان نیست.
اگر فقط یک گوش کودک مشکل داشته باشد، باز هم پیگیری لازم است؟
کمشنوایی یک‌طرفه را نباید صرفاً به دلیل خوب شنیدن گوش مقابل نادیده گرفت. کودک ممکن است در محیط آرام واکنش مناسبی نشان دهد، اما پیدا کردن جهت صدا یا فهم گفتار در محیط شلوغ برایش دشوارتر باشد. نخست باید مشخص شود افت شنوایی واقعی است یا عاملی مانند مایع گوش میانی آن را ایجاد کرده است. سپس نوع و شدت مشکل تعیین میشود تا پیگیری توسط ادیولوژیست، متخصص گوش‌وحلق‌وبینی و در صورت نیاز توانبخشی شنوایی متناسب با همان کودک انجام شود.
بعد از نتیجه غیرطبیعی چه اتفاقی می‌افتد؟ مسیر از تکرار تست تا تشخیص علت
یک نتیجه غیرطبیعی معمولاً آغاز مرحله تشخیص است، نه پایان آن. ابتدا باید مشخص شود پاسخ نامناسب واقعی بوده یا همکاری کودک، مایع گوش، جرم مجرا یا شرایط جلسه روی نتیجه اثر گذاشته است. سپس ممکن است ارزیابی گوش‌به‌گوش، هدایت هوایی و استخوانی، تمپانومتری، OAE یا ABR تکمیل شود. اگر کمشنوایی پایدار تأیید شود، علت و شدت آن مسیر بعدی را تعیین میکند؛ از پیگیری پزشکی تا سمعک کودکان، توانبخشی شنوایی یا گزینه‌های دیگر در موارد خاص.
چه زمانی تاخیر در انجام تست شنوایی میتواند روی گفتار و زبان کودک اثر بگذارد؟
وقتی والدین بارها متوجه پاسخ شنیداری نامطمئن، تاخیر گفتار یا سابقه مشکلات گوش می‌شوند، منتظر ماندن طولانی بدون ارزیابی میتواند زمان تشخیص را عقب بیندازد. ورودی شنیداری مناسب در سال‌های ابتدایی برای یادگیری گفتار و زبان اهمیت زیادی دارد و کمشنوایی درمان‌نشده میتواند این فرایند را دشوار کند. سازمان جهانی بهداشت گزارش میکند که در سراسر جهان حدود ۳۴ میلیون کودک با ناشنوایی یا کمشنوایی زندگی می‌کنند؛ تشخیص زودهنگام امکان انتخاب مداخله متناسب با علت را فراهم میکند.
چک‌لیست والدین؛ از اولین نگرانی تا پایان ارزیابی شنوایی کودک
| مرحله | سؤال مهم برای والدین | اقدام منطقی |
|---|---|---|
| مشاهده در خانه | آیا پاسخ کودک به نام، گفتار یا جهت صدا متفاوت شده است؟ | رفتارهای تکرارشونده را یادداشت کنید |
| قبل از مراجعه | آیا سابقه عفونت گوش، تاخیر گفتار یا تست قبلی وجود دارد؟ | مدارک و اطلاعات را همراه ببرید |
| انتخاب آزمون | آیا کودک میتواند بازی یا دستور ساده را انجام دهد؟ | روش تست بر اساس همکاری تعیین میشود |
| بررسی دو گوش | آیا برای هر گوش اطلاعات جداگانه داریم؟ | در صورت امکان تست Ear-specific تکمیل شود |
| بررسی گوش میانی | آیا احتمال مایع یا اختلال پرده گوش وجود دارد؟ | تمپانومتری کمک‌کننده است |
| تکمیل تشخیص | آیا تست رفتاری با OAE و یافته‌های دیگر هماهنگ است؟ | نتایج باید با هم تفسیر شوند |
| نتیجه غیرطبیعی | آیا علت و نوع افت شنوایی مشخص شده است؟ | پیگیری ادیولوژی و در صورت نیاز ENT انجام شود |
هدف نهایی این نیست که کودک به هر قیمتی در یک جلسه تمام تست‌ها را انجام دهد؛ هدف رسیدن به تصویری قابل اعتماد از شنوایی هر دو گوش است. در تست شنوایی کودک دو و سه ساله ممکن است این تصویر در یک جلسه کامل شود یا به ارزیابی تکمیلی نیاز داشته باشد. نتیجه‌ای که با رفتار کودک، تمپانومتری و آزمونهای عینی هماهنگ باشد، پایه مطمئن‌تری برای تصمیم درباره پیگیری پزشکی، گفتاردرمانی، توانبخشی شنوایی یا تجویز سمعک در صورت اثبات کمشنوایی ایجاد میکند.
